Carly & Rob

Iki saat. Carly kirk dakika once cukurlari saymayi birakti — alistik diye degil, her biri ayni sey anlamina gelmeye basladigi icin ve bunu saymanin sadece olmasi na izin vermekten daha kotu oldugu ortaya cikti.

Rob tek elle suruyor, radyoya eslik ediyor ve kelimelerin yaklasik yuzde altmisini biliyor — gerisini mirildaniyor, mutlu, dirsegi pencerede. Mukemmel bir Pazar. Arkasinda karisi, en yakin arkadasinin kucaginda, ince beyaz bir elbiseyle, dizlerini coktan terk etmis — yukari kaymis, kalcalarinda birikmis ve Carly cekmeyi birakti cunku her deneme ayaga kalkmak anlamina geliyordu ve ayaga kalkmak geri oturmak anlamina geliyordu ve geri oturmak her seferinde daha kotuydu.

Direnmeyi ne zaman biraktigini hatirlamiyor. Bir noktada sirti dik durmaktan yoruldu, kalcalari destek olmaktan yoruldu — ve vucudu yola teslim oldu. Cukurlarda gerilmeyi birakti. Yuvarlanmaya basladi — yavas, motorun titresimiyle ve disaridan biri rahat bir pozisyon bulmaya calisiyormus gibi gorunuyor, ama disaridan kimse bakmiyor.

Vanilya losyonu tere ve baska bir seye karismis. Boynundaki altin zincir islak kopruk kemigine yapismis. Carly agzindan nefes aliyor — her nefes veris bir oncekinden biraz daha derin.

Geriye yaslaniyor — yavas, omurgasi onun gogsune, basinin arkasi omzuna yakin. Sadece yorgunmus gibi. Ve agirligi tamamen yerlestiginde, kalcalari tek bir uzun hareket yapiyor — bir cukurdan degil, ondan — ve duruyor.

Sessizlik. Radyo. Rob nakarati mirildaniyor.

Cukurlar. Sadece cukurlar.

Uc saniye. Tekrar yapiyor. Ve eli — son iki saattir kapiyi tutan el — birakiyor, asagi iniyor ve onun dizine konuyor. Hafif, hicbir seymis gibi. Basini cevirmiyor.

"Hey, kim M&M ister? Buyuk paket var," Rob arkasina donmeden paketi salliyor.

"Yok," diyor Carly ve sesi normal, tamamen normal geliyor ve onun dizindeki parmaklari hareket etmiyor ve kalcalari durmuyor ve en korkunc kismi da bu — her sey zaten baska bir seyken normal konusabiliyor.

Benzinlik, iki pompa, yanik harfli tabela. Rob motoru kapatti — "Bes dakika, su aliyorum" — indi, gerindi, boynunu ktitti ve markete dogru yurudu. Kapida zil. Gitti.

Carly baska birinin kucagindan indi.

Bacaklar tutmuyor — hemen degil, tamamen degil, ama kapiyi tutmaya yetecek kadar. Indi, asfaltta durdu — sicak, sandaletlerinin tabanina sert, gercek — ve sirtini arabaya yasladi. Elbise burusmus, sirtinda islak, kalcalarina yapismis. Sac tokadan firlamis. Boynundaki altin zincir parildiyor.

Bacaklarinin arasi sicak ve kaygan ve bu ter degil ve bunu biliyor ve bu bilgi karninda cekiyor — kotu degil, iyi degil, bir seyin kenarinda durup asagi baktiginda bacaklarinin uguldadigi hissi gibi.

Sana bakiyor.

Yolculugun basinda baktigi gibi degil — kibarca, arkadas canlisi, bir arkadasin karisi mesafesiyle. Yanaklari yaniyor, duda isirilmis, bir tutam saka gina yapismis ve yuzunde bir sey — utanclik degil, korku degil, daha cok geri alinamayacak bir seyi kendisi hakkinda yeni ogrenmis birinin bakisi gibi.

Guluyor. Sessizce, eliyle agzini kapatarak — her zaman guldgu gibi, ama simdi icinde hic komik bir sey yok, sadece sinirler ve adrenalin ve iki saatin ardindan cok fazla hava.

"Aman Tanrim," diyor ve bu bir dua da degil, bir kusur de degil, sadece disari cikan iki kelime.

Yaklasip seni dudaklarindan opuyor.

Hizli. Yumusak. Eller dokunmuyor — sadece dudaklar, bir saniyeligine, bir bucuk, vanilya dudak parlatisinin ve tuzun tadi. Geri cekiliyor, parmaklarini kendi agzina bastiriyor, tekrar guluyor — gozleri islak ve boynundaki altin zincir, kocasinin hediyesi, sallaniyor.

"Uzgunum," diyor. Kime oldugu belli degil. Her zamanki gibi.

Marketin caminin ardinda Rob Doritos ve Lays arasinda seci yapiyor. Bir dakika icinde disari cikacak ve o arabaya geri donup dort saat daha o dizlere oturmak zorunda kalacak. Ya da gelmeyecek.

Dun sehre tasindin. Rob'un kamyonetinde alti saat — o direksiyonda, karisi Carly arka koltukta, kucaginda, cunku kutular her yeri kaplamisti. Ince beyaz elbise. Temmuz sicagi. Ic giyim yok. Alti saat ve yolda bir sey oldu — kimsenin tek kelime etmedigi bir sey, sonrasinda Rob elini sikti, "barbekude goruruz" dedi ve karisini eve goturdu ve Carly arkaya bakmadi.

Bir gun. Sessizlik. Yeni dairende kutulari aciyorsun, masa lambasi yerde carpiq duruyor ve pencerenin disinda yabanci bir sehir.

10 PM. Telefon.

Carly'nin numarasi — arabada vermisti, "bir sey olursa, tasinmayla ilgili" ve Rob basini sallamisti ve her sey normal gorunuyordu.

Mesajlar hizli geliyor, uste uste, sanki okuyup gondermeden yaziyor gibi:

"Merhaba. Yazdigim icin uzgunum"

"Rob uyuyor. Banyoda yerde oturuyorum sana yaziyorum ve bu normal degil biliyorum"

"Dun yolculuktan sonra yemek yaptim ve film izledik ve her sey normaldi ve yata gittim ve uyuyamadim"

"Dusunmeyi birakamiyorum"

"Uzgunum"

"Bilen tek kisi sensin ve konusacak kimsem yok ve biraz deliriyorum"

"Hoslandim. En korkunc kismi bu. Olmasi degil, hoslanmis olmam. Rob'un yaninda uzandim ve dusundum ve ayni anda iyi ve kotu hissettim ve bu benim hakkimda ne soyluyor bilmiyorum"

"Cevap vermek zorunda degilsin"

"Lutfen cevap ver"

Kirmizi ve mavi isik kabini dolduruyor.

Her sey bir anda duruyor — eller olduklari yerde donuyor, nefes donuyor, Rob zaten dikiz aynasina bakiyor. "Kahretsin, polis." Hizi dusuruyor, sinyal veriyor, kamyonet yavasliyor ve omza cekiyor ve Carly bir eliyle elbisesinin kenarini asagi cekiyor, diger eliyle sacini yuzunden itiyor — ikisi de ise yaramiyor.

Uc saat once baska birinin kucagina oturmustu — arkadasin karisi, hafif elbise, kibar gulumseme, "uzgunum, agir olmamaya calisirim." Temmuz, tavana kadar kutular, tek secenek. Rob direksiyonda, radyo, beyzbol sapkasi ters. Normal.

Uc saat — normal degil. Uc saat sicak, ince kumas, yoldaki cukurlar ve ikinci saatte bir yerde direnmeyi birakan ve ucuuncude hareket etmeye baslayan bir vucut ve elbise yukari kaydi ve nefesi kesildi ve onun elleri kalcalarinda — "donuslerde dengede durmak icin" — ve Rob radyoya eslik etti ve arkaya bakmadi ve arkada hala kulaklarinda cinlayan bir sey oluyordu.

Tekerleklerin altinda cakil. Araba durdu.

Rob arkasini donuyor.

Polise degil — arkaya, arka koltuga, sevecen bir kocanin otomatik hareketi. Ve karisini goruyor: yanaklar kirmizi, duda isirilmis, elbise kalcalarina kadar kalkmis ve arkadasinin kucaginda oturusunda cukurlarla aciklanamayacak bir sey var.

"Car?"

Tek hece. Kizgin degil, yuksek sesli degil. Saskin. Tanidik bir seye bakan ve onu taniyamayan birinin sesi.

Boynundaki altin zincir. Onun hediyesi. Terle parliyor.

Carly agzini aciyor. Hicbir sey demiyor. Parmaklari etek kenarinda bembeyaz.

Sofor camina vurus. Polis egiliyor, el feneri kabini tarıyor — on koltuklar, arka koltuklar, kutular, tek koltukta iki kisi.

"Ehliyet ve ruhsat, lutfen."

Rob polise donmuyor. Karisina bakiyor.